Neden Blog?

Neredeyse Cin Ali yıllarından itibaren her zaman günlük tuttum. Komşunun oğluna ilk aklım kaydığında, kanlı ergenlik çatışmalarımda, kimselere anlatılmaz aşk buhranlarımda, bu dünyaya neden geldim sorgulamalarımda, kimliğimi eçiş bücüş çekiştirdiğim, yetersiz, gereksiz, başarısız, yanlız, sevgisiz, çaresiz hissettiğim hemen her anda kelimelere sığındım. Herkesin yaşamla baş etmek için geliştirdiği bir yolu vardır; ben kendimi kendime yazdım, kustum rahatladım. Ama bolca yıl geçirdim, aynı şeyleri yazmaktan sıkılarak, yine de aynı şeyi yaşamaktan kurtulamayarak.

Sonunda, şükür ki -bol kan-gözyaşı-dram geçti, büyüdüm. "Yüzüm gülüyor ama ahhh bir de içime sor" karanlıklar prensesliğini bıraktım. Yüzeyselliği kabul edemeyeceğim ama gereksiz kırılganlıklarımdan kurtuldum. Benzerlerimi buldum, kendim olarak şu dünyada kendime bir yer açmayı öğrendim.

Yazmak artık içimi kusmak değil, içimi organize etmek demek. Yazmak ve yazdığımı paylaşmak, bulduğum o kıymetli benzerlerle ilişkiyi korumak demek. Kör kuyudan farksız bu 21. yy mecrasında şans yardım ederse yeni benzerler bulmak demek. Böbürlenmek değil, böbürlenecek bir insan yaratmaya çalışmak demek. Yazmak algıların açık olması, her dönen muhabbetten üzerine düşünülecek yeni bir soru doğurmak demek. Sistemli düşünerek yanıt aramak demek. Bazen sıçmak, sıçtığını temizlemek zorunda kalmak demek. Yazmak ve yazdığını paylaşmak kendini kendine vaat etmek demek. Cesaretle. Seyirciler önünde. Herkesin motivasyonu başkadır elbet. Ben anlattığım sebeplerle buradayım. Bir de Hafiye karakteri olarak değil, kendim olarak yaşayabilmek için:)

Sevgili Tetteh,
Yazdıklarını ve yazdıklarımı çok düşündüm. Geliştirici bir düşmanın, salaklaştırıcı bir dosttan daha hayırlı olduğuna karar verdim. Madem çıktık er meydanına, hadi gel birbirimize yardım edelim. Malzeme olma bloga, sahibi ol. Sana blog'umda yazarlık teklif ediyorum.